Άρθρο της Βίκυς Καρα'ί'σκου για την έκθεση ζωγραφικής στον Αστρολάβο (περ.Arti International, τχ.32, 01.01.1997)

  

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 
Η­ρώ Νι­κο­πού­λου  
(Α­στρο­λά­βος, Δε­ξα­με­νή, 2-19 Ο­κτ. 1996) 
Στο έρ­γο της Η­ρώς Νι­κο­πού­λου, εί­τε πρό­κει­ται για ζω­γρα­φι­κές συν­θέ­σεις, εί­τε για εγ­κα­τα­στά­σεις στον χώ­ρο, οι αν­τι­στί­ξεις εν­νοι­ών και υ­λι­κών και η πα­ρου­σί­α του χρό­νου, μέ­σα α­πό τα ί­χνη που α­φή­νει ή μέ­σα α­πό τις δι­α­δι­κα­σί­ες που α­παι­τεί, α­πο­τε­λούν τους βα­σι­κούς ά­ξο­νες πά­νω στους ο­ποί­ους αρ­θρώ­νε­ται το έρ­γο της.
Σε σχέ­ση με τους προ­η­γού­με­νους κύ­κλους, τα ζω­γρα­φι­κά έρ­γα που ε­ξέ­θε­σε πρό­σφα­τα στον Α­στρο­λά­βο, συ­νε­χί­ζουν και εμ­βα­θύ­νουν αυ­τούς τους προ­βλη­μα­τι­σμούς και, ε­νώ συρ­ρι­κνώ­νε­ται η φυ­σι­κή τους πα­ρου­σί­α στον χώ­ρο, εν­τεί­νε­ται, αν­τί­στρο­φα, το νο­η­μα­τι­κό τους πε­ρι­ε­χό­με­νο.
Το νέ­ο στοι­χεί­ο των ε­πι­κολ­λή­σε­ων που συ­ναν­τά­με ε­δώ, α­πο­τε­λεί α­νά­μνη­ση της εμ­πει­ρί­ας των πα­λαι­ό­τε­ρων εγ­κα­τα­στά­σε­ων, σα­φώς υ­παι­νισ­σό­με­νο τη δι­ά­θε­ση φυ­σι­κής και νο­η­μα­τι­κής ε­πέ­κτα­σης της δισ­δι­ά­στα­της ζω­γρα­φι­κής ε­πι­φά­νειας, ε­νώ η συ­χνά ε­λά­χι­στη πα­ρου­σί­α των υ­λι­κών λει­τουρ­γεί ως στιγ­μια­ία κα­τα­γρα­φή ή ί­χνος του γε­γο­νό­τος. Πα­ράλ­λη­λα, η αί­σθη­ση της διά­ρκειας ζω­ής των υ­λι­κών και αν­τί­στρο­φα το ε­φή­με­ρο και φθαρ­τό της ύ­παρ­ξής τους, α­πο­τε­λούν τα δύ­ο δι­α­φο­ρε­τι­κά πρό­σω­πα/εκ­δο­χές, δη­λω­μέ­νες ταυ­τό­χρο­να στην ί­δια σύν­θε­ση.  
 
Η Νι­κο­πού­λου θέ­τει ε­ρω­τή­μα­τα, υ­πο­νο­εί κα­τα­στά­σεις και υ­πο­χρε­ώ­νει τον θε­α­τή να συμ­με­τά­σχει στην πε­ρι­πέ­τεια α­να­ζή­τη­σης της α­πάν­τη­σης, α­να­λαμ­βά­νον­τας την ευ­θύ­νη της ερ­μη­νευ­τι­κής του το­πο­θέ­τη­σης.     
 
Βί­κυΚα­ρα­ΐ­σκου
 

 CRITICAL NOTES AND REVIEWS 

Iro Nikopoulou 

(Astrolavos-Dexameni, Oct. 2-19, 1996) 

In Iro Nikopoulou's work, be it painting or installation, the counterpoints of concept and material, and the pres­ence of time seen in the traces it leaves or the process­es it demands, form the basic axes upon which she ar­ticulates her enterprise.
 
In relation to her previous series, the paintings re­cently shown at Astrolavos are a continuation and closer examination of the above concerns, and although their physical presence within the space has dwindled, their semantic content has expanded. The new collage element one encounters here is the recollection of the ex­perience of the earlier installations - a clear allusion to an intended physical and semantic extension of the two-dimensional picture plane, while the often minimal presence of the media functions as an instant record or trace of the event. At the same time, the sense of the materials' perpetual life and, conversely, their ephem­eral and perishable existence, constitute two different faces/versions, simultaneously manifest in the same composition.
Nikopoulou poses questions, implies conditions, and obliges the viewer to participate in a quest for the an­swer, taking responsibility for his/her interpretive in­vestment.                                                
                                                                                Vicky Karaiskou 
Τελευταία Ανανέωση:
Κυρ, 03/30/2014 - 20:08