Συνέντευξη στον Αντώνη Μπούμπα για την έκθεση ζωγραφικής Δωμάτια-Ένοικοι-Ανοίγματα (εφ. Λόγος - Σύρου) 01-01-2011

Συνέντευξη στον Α­ντώ­νη Μπού­μπα για την εφ. Λογος για την έκθεση στην Αίθουσα τέχνης Ερμούπολη στην Σύρο (2011-01-01)

 
Η νέ­α σει­ρά ζω­γρα­φι­κών έρ­γων με τί­τλο «Δω­μά­τια- Έ­νοι­κοι- Α­νοίγ­μα­τα» της ζω­γρά­φου, ποι­ή­τριας και συγ­γρα­φέ­ως Η­ρώς Νι­κοπού­λου πα­ρου­σιά­ζε­ται στην Αί­θου­σα Τέ­χνης Ερ­μού­πο­λη που θα φι­λο­ξε­νεί­ται μέ­χρι και τις 7 Ια­νουαρί­ου, με την ε­πι­μέλεια του κρι­τι­κού τέ­χνης Γιάν­νη Πα­πα­φί­γκου και πρό­κειται για μια δου­λειά με έ­ντο­νο το ψυ­χο­γρα­φι­κό στοι­χεί­ο, στην α­ποί­α η καλ­λιτέ­χνης ε­στιά­ζε­ται στη γυ­ναι­κεί­α παι­δι­κή η­λι­κί­α και τις διά­φο­ρες εκ­φάν­σεις της, ρί­χνοντας ι­διαι­τέ­ρως φως στην κα­τα-πιε­σμέ­νη παι­δι­κό­τη­τα α­πό την ο­ποί­α δεν υ­πάρ­χει ου­σια­στι­κή διέ­ξα­δος.
          «Το δί­πτυ­χο πα­ρου­σί­α-α­που­σί­α, με το ο­ποί­ο κα­τα­πιάνομαι στη συ­γκε­κρι­μέ­νη σει­ρά, εί­ναι κά­τι που με α­πα­σχο­λού­σε πά­ντο­τε. Σε προ­ηγού­με­νες δουλειές μου με ε­νό­τη­τες πε­ρισ­σότε­ρο α­φαι­ρε­τι­κές, η σχέ­ση των δύ­ο αυ­τών εν­νοιών α­πο­τυ­πωνό­ταν ως κε­νό-πλή­ρες μέ­σα α­πό κα­θα­ρά πλα­στι­κές α­ξί­ες, που ε­δώ έ­χει πλή­ρως δια­φο­ρο­ποι­η­θεί. Τα έρ­γα εί­ναι α­φη­γη­μα­τι­κά και το δί­πο­λο α­που­σί­α - πα­ρου­σί­α φαί­νε­ται πλέ­ον και α­πό την ε­ξει­κό­νι­ση ει­δώλων μέ­σα α­πό κα­θρέ­φτες. Πο­λύ συ­χνά, δη­λα­δή, δεν πα­ρα­τη­ρού­με το ί­διο το ά­τομο μέ­σα στο χώ­ρο, αλ­λά το εί­δω­λο τους. Ε­πο­μέ­νως ερ­χό­μα­στε α­ντι­μέ­τω­ποι με έναν κα­θρέ­φτη, έ­ναν α­ντι­κα­το­πτρι­σμό», δή­λω­σε στο Λό­γο η κ. Νι­κο­πού­λου, το­νίζο­ντας πα­ράλ­λη­λα τη ση­μα­σί­α του «ε­γκλει­σμού» που διέ­πει ό­λους τους πίνα­κες, ο ο­ποί­ος α­φή­νει εμ­φα­νώς το στίγ­μα του μέ­σω των δια­φό­ρων α­νοιγ­μά­των, που φα­ντά­ζουν α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κά λό­γω του πο­λύ μι­κρού με­γέ­θους τους ή της α­πό­στα­σης που τα χω­ρί­ζει α­πό τον ε­κά­στο­τε έ­νοι­κο.
           «Σε ό­λα τα έρ­γα υ­πάρ­χει πά­ντα και έ­να ά­νοιγ­μα, το ο­ποί­ο εί­ναι ψη­λό, μι­κρό, α­πό ό­που ό­μως ορ­μά­ει το φως. Τα εν λό­γω α­νοίγ­μα­τα εί­ναι εσκεμ­μέ­να δυ­σα­νά­λο­γα, θέ­λο­ντας έ­τσι να δεί­ξω πως πα­ρό­λο που υ­πάρ­χει εν δυνά­μει τρό­πος δια­φυ­γής, ω­στό­σο δεν εί­ναι ά­με­σα ε­φι­κτός. Τώ­ρα αν και πώς θα το κα­τα­φέ­ρει ο κα­θέ­νας, ε­ξαρ­τά­ται α­πό τον κά­θε έ­νοι­κο. Και βέ­βαια οι ερ­μη­νεί­ες των έρ­γων εί­ναι πολ­λα­πλές, α­νά­λο­γα με το βί­ω­μα του κα­θε­νός και τον ει­κα­στι­κό του ο­πλι­σμό. Υ­πάρ­χουν βέ­βαια και πίνα­κες ό­που το μό­νο ά­νοιγ­μα εί­ναι ο κα­θρέ­φτης, δεν υ­πάρ­χει πα­ρά­θυ­ρο. Ε­κεί ου­σια­στι­κά παί­ζει το ρό­λο του α­νοίγ­μα­τος ο ί­διος ο κα­θρέ­φτης. Το σώ­μα έ­χει φύ­γει, αλ­λά το εί­δω­λο πα­ρα­μέ­νει. Το ά­νοιγ­μα ό­μως, εί­τε ε­πι­σφρα­γί­ζε­ται με έ­ναν κα­θρέ­φτη, ή με μί­α κα­μά­ρα, εί­τε με έ­ναν μι­κρό φεγ­γί­τη, η ερ­μη­νεί­α δε δια­φέ­ρει. Ε­πο­μέ­νως, το ά­νοιγ­μα υ­φί­στα­ται κα­τά πε­ρί­πτω­ση και α­νά­λο­γα τον τρό­πο με τον ο­ποί­ο εί­ναι το­πο­θε­τη­μέ­νο στο έρ­γο, προσ­δί­δει σε αυ­τό μια δο­μική-ορ­γα­νι­κή λει­τουρ­γί­α, μια άλ­λη δυ­να­μι­κή. Μου α­ρέ­σει η δου­λειά μου να είναι πο­λυ­διά­στα­τη, ώ­στε με μί­α δεύ­τε­ρη α­νά­γνω­ση, ο κά­θε φι­λό­τε­χνος να ει­σχωρεί ό­σο θέ­λει και ό­σο ε­κεί­νος μπο­ρεί μέ­σα στην κά­θε «ι­στο­ρί­α», διευ­κρί­νισε η κ. Νι­κο­πού­λου, η ο­ποί­α στη συ­νέ­χεια α­να­φέρ­θη­κε ε­κτε­νώς στο ύ­φος της δου­λειάς της, προσ­δί­δο­ντας μά­λι­στα στα έρ­γα της τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό «ψυ­χο­γρα­φή­μα­τα», τα ο­ποί­α αρ­κε­τές φο­ρές πα­ρερ­μη­νεύ­ο­νται ό­ταν α­ξιο­λο­γού­νται επι­φα­νεια­κά.
          «Πολ­λοί πι­θα­νόν, να πουν ό­τι μορ­φο­λο­γι­κά μοιά­ζει να κι­νεί­ται κο­ντά στον ρε­α­λι­σμό. Μέ­σα ό­μως α­πό τις α­ντι­στρο­φές των με­γε­θών, τα σύμ­βο­λα και τις το­νι­κές ε­ντά­σεις, το νό­η­μα ο­δη­γεί­ται σε μια κα­θα­ρά ψυ­χο­γρα­φι­κή διά­στα­ση. Αυ­τό που με εν­δια­φέ­ρει λοι­πόν, εί­ναι ο ψυ­χι­κός ε­γκλεισμός που έ­χει πε­ρά­σει κά­θε ά­το­μο μέ­σα στη διάρ­κεια της παι­δι­κής η­λι­κί­ας, όπου γί­νο­νται οι πρώ­τες αρ­χι­κές εγ­γρα­φές ό­λων μας. Και ε­κεί μπο­ρεί να εί­ναι κά­τι πο­λύ α­πλό που έ­χει δη­μιουρ­γή­σει το αί­σθη­μα αυ­τό του ε­γκλω­βι­σμού, του α­διέ­ξο­δου. Δεν χρειά­ζε­ται να εί­ναι βα­ρύ και δύ­σκο­λο. Η μι­κρή, ό­μως, η­λικί­α ε­πει­δή κα­τα­γρά­φει αλ­λιώς τα με­γε­θύ­νει τα πράγ­μα­τα. Ε­πο­μέ­νως ο τρό­πος που συ­νει­δη­το­ποιού­με ό­λα αυ­τά τα βιώ­μα­τα και τα φέρ­νου­με στο φως, βο­η­θά­ει στο να γί­νου­με ω­ρι­μό­τε­ροι ε­νή­λι­κες και γο­νείς, κα­λύ­τε­ροι πο­λί­τες, και το κυ­ριό­τε­ρο βέ­βαια να ι­σορ­ρο­πή­σου­με τον ε­αυ­τό μας.
 
Τελευταία Ανανέωση:
Κυρ, 11/06/2011 - 10:41